Τρουφονέα

Η καλλιέργεια της Τρούφας 1. Ιστορική Αναδρομή                        Η ύπαρξη υπόγειων ασκομυκήτων του γένους Tuber   στον ελλαδικό χώρο τεκμηριώνεται από τα αρχαία κείμενα του Ευρυπίδη (480-406 π.Χ.) όπου ο ίδιος δηλώνει ότι οι αρχαίοι Έλληνες και οι Ρωμαίοι ήταν δεινοί συλλέκτες άγριων μανιταριών και τρούφας.                 Ο Θεόφραστος, πίστευε ότι η τρούφα είναι φυτό χωρίς ρίζες, που δημιουργείται μέσα στο έδαφος από τις βροχές και τις καταιγίδες του φθινοπώρου. Επίσης, ο Κικέρων πίστευε ότι οι τρούφες είναι « παιδιά της γης », δηλαδή ότι γεννιόνταν αυτόματα από το χώμα κάτω από ορισμένες συνθήκες θερμοκρασίας και υγρασίας. Ο περίφημος Έλληνας γιατρός, Γαληνός, του οποίου η επιρροή έφθασε μέχρι τα μέσα του 17 ου αιώνα, θεωρούσε ότι η κατανάλωση της τρούφας, πέραν των θρεπτικών της ιδιοτήτων είχε...

Φθινοπωρινά και Χειμερινά είδη Μαύρης Τρούφας Η περίοδος του φθινοπώρου είναι από τις πιο ευεργετικές για το κυνήγι της άγριας τρούφας. Μετά από μια μακρά περίοδο φτωχή, όπως οι καλοκαιρινοί μήνες, με μόνο ένα είδος μαύρης τρούφας και συγκεκριμένα της καλοκαιρινής (Tuber aestivum), μεταβαίνουμε στο φθινόπωρο με τέσσερα σημαντικά και εμπορεύσιμα είδη. Tuber uncinatum (Φθινοπωρινή μαύρη τρούφα)     Αποδεδειγμένα πλέον ως ποικιλία της καλοκαιρινής μαύρης τρούφας και όχι ως ξεχωριστό είδος. Κοινό στα δάση της Ελλάδα κατά τους φθινοπωρινούς μήνες και μέχρι τις αρχές του χειμώνα. Χαρακτηρίζεται ως φθινοπωρινή που συλλέγεται από μέσα Σεπτεμβρίου ως και το μήνα Ιανουάριο (ή Φεβρουάριο σε εξαιρετικές περιπτώσεις) αν ο καιρός είναι ήπιος, βροχερός και με αργοπορημένο χειμωνιάτικο ξηρό ψύχος. Αρέσκεται στις υγρές περιοχές και προτιμά τα μεγάλα υψόμετρα. Παράγει μέτρια έως μεγάλα καρποσώματα στα ανώτερα στρώματα του εδάφος και σχεδόν στην επιφάνεια κάτω από το χούμο του δασι...

Συνδυαστική καλλιέργεια Λεβάντας - Μελανόσπορης τρούφας ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΛΕΒΑΝΤΑ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ Οι ιαματικές της ιδιότητες ήταν γνωστές από την αρχαιότητα και αναφέρονται στο   Διοσκουρίδη, τον   Πλίνιο   και το   Γαληνό. Η λεβάντα χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά πριν από 2.500 χρόνια περίπου. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι την χρησιμοποιούσαν στην ταρίχευση των νεκρών και στον αρωματισμό, όπως άλλωστε και οι Φοίνικες και οι Άραβες. Πρώτοι όμως χρησιμοποίησαν τη λεβάντα και τα αρωματικά της έλαια στο μπάνιο, στη μαγειρική και στον αρωματισμό του περιβάλλοντος χώρου οι Ρωμαίοι. Ενημερωτικά επίσης το φυτό της λεβάντας αναφέρεται στη Βίβλο με το όνομα νάρδος .   Στη μεσαιωνική και αναγεννησιακή Ευρώπη χρησιμοποιήθηκε πολύ για τον καθαρισμό και τον αρωματισμό των ρούχων. Η φήμη της όμως εξαπλώθηκε πάρα πολύ γρήγορα τον 17 ο αιώνα κατά τη διάρκεια της μεγάλης επιδημίας πανούκλας στο Λονδίνο όπου οι γιατροί συμβούλευαν ασθενείς και μη να δέσουν ένα κλων...